Nie wiem czy trenerzy Barçy mają w planach przeprowadzić jeszcze transfer napastnika w ostatnich godzinach okna transferowego. Zdziwiłbym się gdyby tak było. Po odejściu Ibrahimovicia i transferze Mascherano kadrę tworzy 19 zawodników, spośród których dwóch to bramkarze. To, co w prawie każdym innym klubie wydawałoby się szaleństwem - rozpoczynanie rywalizacji na trzech frontach z 17 piłkarzami z pola - w przypadku Barcelony jest przemyślanym planem, ponieważ ma tych zaledwie 19, ale dobrych i wiernych oraz tych, którzy grają w rezerwach. To plan Guardioli, który potwierdza, w tym sezonie bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, tak charakterystyczną filozofię klubu: zaczynamy z 19 piłkarzami pierwszej drużyny, ale pozostawiamy otwarte drzwi dla wielu młodych i utalentowanych zawodników cantery, którzy w dobrym towarzystwie na boisku nie zawiodą, ponieważ grają tę samą muzykę.

Gdybym to ja był jednym z tych uprzywilejowanych członków pierwszej drużyny Barçy skakałbym z radości. Wiem, że będę grał i to dość regularnie. Albo na mojej naturalnej pozycji, albo jej bliskiej, a może jeszcze w innym sektorze boiska, z którym niewiele mam wspólnego. Ale będę grał, a dzięki mojej postawie skorzysta cała drużyna.

Bez czasu na relaks

Plan Guardioli może wydawać się ryzykowny, ale ani nie jest nowym pomysłem (dwa sezony i dwie kadry określone mianem krótkich; osiem tytułów i dobry futbol) ani żadnym kaprysem. A jeżeli kaprysem to bardzo dobrze przemyślanym, ponieważ wymaga od wszystkich zaangażowania. Tu jest klucz. Jest ich tak mało, że żaden nie może sobie pozwolić na chwilę relaksu, myśląc że może jednak nie zagra. Jedno zawieszenie za kartki, jedna kontuzja, jeden dzień odpoczynku i nikt z kadry pierwszej drużyny nie jest pominięty przy powołaniach na mecz.

Dla tych, którzy, na wszelki wypadek, chcieliby widzieć szerszą kadrę, liczniejszą, jedno pytanie: Jaka ilość będzie idealna? Jeden więcej, dwóch, trzech, a może czterech? Po jednym do każdej formacji? Może napastnik po odejściu Ibrahimovicia? I jeszcze najlepiej doświadczony? Jeżeli coś miał Szwed, to było to właśnie doświadczenie. I talent. Jednak jego aklimatyzacja nie była taka, jakiej się spodziewaliśmy. Osobowość, sposób bycia każdego piłkarza, sposób, w jaki integruje się z drużyną ma jeszcze większy wpływ na sukces bądź jego brak niż futbol, który praktykuje.

Ilu by cracków nie miała Barça, futbol to sport drużynowy, a każdy zawodnik musi się poświęcić dla drużyny. Wszyscy, za wyjątkiem bramkarzy, wiedzą o jednej rzeczy: nie zawsze będą grać na tej samej pozycji. To niemożliwe. W tym sezonie teoretycznych bocznych obrońców będziemy oglądać w środku pomocy albo skrzydle ataku. Teoretycznych środkowych obrońców na boku defensywy, a być może nawet przed linią obrony. Środkowi pomocnicy będą grać na każdej pozycji w drugiej linii, tak jak Iniesta jako fałszywy boczny napastnik albo tak jak Busquets czy Mascherano na pozycjach defensywnego pomocnika, środkowego pomocnika czy środkowego obrońcy. Tutaj nikt nie jest rezerwowym, ale uzupełnieniem pozostałych piłkarzy, ponieważ wszyscy, prędzej czy później, zagrają. Każdy będzie musiał solidarnie dołożyć swoją cegiełkę.

Bez Ibrahimovicia zostajesz z pięcioma napastnikami. Naprawdę potrzebujesz sześciu? Zatem będziesz miał wtedy trzech, którzy nie grają. A jeden nawet nie dostanie powołania na mecz. Od ilości ważniejsza jest równowaga, na boisku i w szatni. Po co kadra z 23 czy 24 zawodnikami? Pomijając koszta utrzymania tylu piłkarzy oraz kwestię zamknięcia drogi do pierwszego składu tym, którzy grają rzadziej, zbyt szeroka kadra zwiększa niezadowolenie. Kiedy piłkarz ma przed sobą perspektywę rzadkiej gry, spada intensywność jego treningów i ma to wpływ na postawę całego zespołu. Oczywiście, może przydarzyć się plaga kontuzji. Ale jak to przewidzieć? A jeśli los okaże się nieprzychylny i kontuzje posypią się jednocześnie w tej samej formacji? Na którą opcję stawiamy? Kupujemy tylko obrońców? Pomocników? Samych napastników, tak na wszelki wypadek? Niestety, tego nikt nie przewidzi, nawet mając wiedzę, że sezony po mundialu są wymagające pod względem fizycznym.

Jedyną rzeczą, którą da się kontrolować jest zachowanie agentów piłkarzy. Piłkarz zawsze odpowiada za to, co mówi jego agent. Albo potrafi go ukrócić albo zgadza się z tym, co mówi. Ja byłbym konsekwentny. Ktoś otwiera buzię, adiós, w niedzielę jego klient nie zagra.

Stara, dobra Barça

W Barçy nic się nie zmienia. Nieważne kto gra i na jakiej pozycji. Drużyna jest zwartą grupą. Trudno ich zatrzymać, a jeśli któregoś dnia przegrają, bardziej będzie to wynikało z ich własnych błędów niż z zasług rywala. Wczoraj (czyt. w niedzielę) Valdés był kluczowy. 0-2 to nie to samo co 1-2 przed całą drugą połową, kiedy sprawy mogą się skomplikować. Tak jak w Madrycie, który już musi gonić. Barça już jest z przodu.