7.02.2010r. 15:02 autor: brigadiersabari

90 minuta meczu Clescevia – Orkan. Od 15 minut gram już, jak to mawiał Jacek Zieliński: „na modlitwie” (jest to etap, który przychodzi po etapie grania „na zdrowiu”). Wynik 1:1. Dla uwypuklenia powagi sytuacji napiszę, że dla mojej Clescevii mecze z Orkanem to była wojna. Kibic w sile jednego Żuka warczy przy linii, na boisku leje się krew. Dodatkowo tym razem stawką jest utrzymanie się w A-klasie. Wygrani zapewnią sobie finansowe przetrwanie, przegrani pogrążą się w B-klasowym chaosie, bez finansów, bez trawy na boiskach i ciepłej wody w boilerach...

Jedziemy z kontrą! Wyprowadza ją Gustaw, na lewym skrzydle Seba, na prawym ja. Przed nami jeden stoper (coś koło 40 lat). 30 metr do bramki, genialnie pilnuję spalonego. Gustaw się rozgląda, zastanawia się: ja, czy Seba. Każdy z nas będzie miał setkę. Nagle z trybun pada: „Uderz! Masz uderzenie!” – pod adresem Gustawa. Ten, jakby pod wpływem klawiszowego skrótu, natychmiast, ku naszej z Sebą rozpaczy, wykonuje komendę: uderza z tego 28 metra…

Niestety Gustaw, przy całej dla niego sympatii uderzenia nie miał za grosz.. Piłka, niemal płacząc, dostojnie i wolno zmieeeerzaaa w kierunku całkowicie nie-zaskoczonego bramkarza „Orkana”, który łapie ją bez najmniejszego problemu „na literkę W” i rozwiewa nasze szanse na utrzymanie się w elicie.

Po meczu, w szatni całkowita cisza… Po kilku minutach Seba nie wytrzymał i pyta grzecznie Gustawa: „Gustaw, pytam cię grzecznie: dlaczego nie rozegrałeś tej piłki! Mielibyśmy setkę! Na to Gustaw spokojnie, wywarzonym tonem odpowiada: „Po prostu, sytuacja wymagała pierdalnięcia…”.

Jaki jest morał z tej historii? A taki, że niekiedy sytuacja wymaga od nas pewnego zachowania się. Konkludując – dwie sytuacje z meczu Barcelony z Getafe – wymagają drobnego, SOS-owego komentarza.

Oczywiście chodzi o dwa wykluczenia dla piłkarzy gospodarzy dzięki którym, mecz z Getafe jest komentowany zdecydowanie szerzej, niż byśmy tego chcieli. „Hiszpańscy giganci na froncie sędziowskiej wojny spiskowej”. Tak chyba można by nazwać relacje głównych pretendentów do tytułu w ostatnim czasie.

A na BO dwugłos. Jedna grupa (jakieś 99,99%) delikatnie mówiąc, dopatrzyła się uchybień w pracy arbitra. Jej bojówka (już mniej delikatnie) poszła dalej: sugerowała nawet przypadłości, na które zapadł w trakcie meczu arbiter (głównie dotykające narządu wzroku), czy też stwierdzała pewne niższe stopnie rozwoju umysłowego arbitra. Pojawiły się nawet pewne sugestie, co do odmiennej orientacji seksualnej rozjemcy (w jej nie do końca poprawnej politycznie nomenklaturze).

Grupa druga – z jednoosobowym Zarządem w postaci B4E – była dla arbitra zdecydowanie łagodniejsza. Ba, w jednej z dwóch spornych sytuacji przyznając nawet arbitrowi rację! Do której grupy aplikację zgłosiłbym ja? B4E – brachu, zmieniamy KRS – od dziś mamy zarząd dwuosobowy.

Uzasadnienie. Wykluczenie Pique. Już na wstępie napiszę, że to jest zdecydowanie bardziej dyskusyjna sytuacja, z tych dwóch wskazanych. Gerard obejrzał czerwoną kartkę z paragrafu: „ostry rażący faul”. Czy tym określeniem rzeczywiście należałoby określić wejście stopera Barcy? Powiem tak: w czasie rzeczywistym – tak. Po przeanalizowaniu powtórek – już nie.

Odtwórzmy sobie jeszcze raz tą sytuację. Akcja niedaleko pola karnego FCB, chwilowy bilard, w którym odnaleźć się próbuje Pique. Chce opanować piłkę, ta jednak ucieka mu na kilka metrów. Do futbolówki na pełnej prędkości rusza Katalończyk i gracz gości. Obaj, niemal równocześnie wykonują atak wślizgiem, przy czym o ułamek sekundy szybszy jest gracz Getafe. To on trafia futbolówkę. Natomiast Gerard trafia już w nogi rywala. Trafia w nie po wejściu z uniesioną nad murawą, wyprostowaną nogą. Trafia w piszczel. Dość dynamicznie. I tak to wyglądało w czasie rzeczywistym. Tak widział to arbiter.

Wszystkie te wspomniane elementy świadczyły przeciwko Pique. Rywal prawidłowo atakował piłkę, zrobił to skutecznie, Katalończyk chciał ją odzyskać po tym, jak sekundę wcześniej ją stracił, był spóźniony, atakował nogami uniesionymi nad murawę, wyprostowanymi i ostatecznie nie trafił piłki, tylko nogę rywala. Tak to wyglądało na boisku. Nie dziwmy się, że arbiter wykluczył po tym naszego obrońcę! Wiem, że każda powtórka jest dla Pique łagodząca. Że koniec końców nie było to wejście aż tak dynamiczne i groźne. Nie mniej jednak, arbiter widział tylko to, co napisałem wyżej. Na tej podstawie miał prawo Pique wyrzucić. I choć gdybym miał tą sytuację ocenić z uwzględnieniem powtórek orzekłbym: tylko napomnienie, to nie zarzucam arbitrowi w tej sytuacji błędu. To co on wdział wymagało wykluczenia.

Tym, którym to nie wystarczy proponuję liczyć na to, iż powtórki pojawią się w piłce wcześniej, niż to się wydaje obecnie lub też przyjac, że los zabrał nam to, co dał np. w sytuacji Zlatana z meczu pucharowego z Sewillą.

Natomiast tak krytyczna ocena wykluczenia Rafy trochę mnie dziwi. Część chyba zapomniała, że dla oceny jej słuszności wystarczy odpowiedzieć sobie na pytanie: czy Marquez faulował rywala? Ja nie mam żadnych wątpliwości, że tak.

Musimy pamiętać, że tak jak dla realizacji znamion zbrodni zabójstwa nie ma znaczenia to, czy zejście śmiertelne ofiary spowodujemy rozjeżdżając go walcem, czy też jedwabną chusteczką odetniemy mu dopływ powietrza – tak dla oceny zaistnienia takiego faulu nie ma znaczenia intensywność działań go powodujących. I wcale nie wycofuję się w tym miejscu ze stosowanego przeze mnie podziału na nielubiane „karne miękkie” oraz „twarde”. W tym przypadku bowiem chodzi o stwierdzenie, czy działanie Rafy uniemożliwiło rywalowi podjęcie próby skonsumowania sytuacji 100% do zdobycia ramki. I w mojej ocenie odpowiedź brzmi – tak. Choć kontakt z rywalem był bardzo subtelny, to jednak ten właśnie kontakt spowodował upadek rywala. Zawodnik Getafe był idealnie przed naszym stoperem, miał przygotowaną do uderzenie piłkę na 7 metrze, kiedy to został wytrącony z rytmu biegu, co spowodowało upadek i uniemożliwiło zakończenie akcji.

Delikatne działanie Rafy poskutkowało przerwaniem 100% akcji rywala. Decyzja może być tylko jedna: rzut karny i czerwona kartka. Przy czym, jak wspomniałem na wstępie – uznanie, iż był faul automatycznie wymaga w konsekwencji czerwonej kartki. Przepisy są tutaj bezlitosne i nie pozostawiają pola manewru arbitrom. Na pociechę warto pamiętać, że taka czerwona kartka to automatyczne zawieszenie tylko na jeden mecz.

Reasumując. Nie mam pretensji do arbitra w tych dwóch sytuacjach. W pierwszej widział to, co musiał widzieć, w drugiej podjął po prostu dobrą decyzję. A że niekorzystną dla nas? Cóż, nie zawsze w życiu jest niedziela.