23.01.2012r. 20:21 autor: snajper

RELACJA ZE ZLOTU BLAUGRANA.PL

Prolog

Zlot oficjalnie rozpoczynał się w piątek, około godziny 17:00, jednak już około godz. 10:00 w hostelu pojawiła się mocna grupa szczecińsko-warszawska. Po chłopakach widać było „zmęczenie” podróżą, nie od dziś wiadomo, że korzystanie z usług PKP do większych przyjemności nie należy. Tym niemniej część osób zdecydowała się nie korzystać ze zbawiennego wpływu snu na ludzki organizm, w zamian za to postanowili nieco odświeżyć znajomość ze mną przy wspólnej lekturze. Na stole szybko pojawiły się książki z biblioteki hostelowej. Do tego była też paczka paluszków i opakowanie delicji. Niestety jako, że wszyscy posiedli umiejętność bardzo szybkiego czytania, już wkrótce delegacja musiała udać się do księgarni celem zakupu nowych książek. Po ich powrocie ponownie zasiedliśmy do lektury i na tym oraz witaniu kolejnych osób upłynął nam czas do godz. 16.

Część I – oficjalna inauguracja zlotu

Około godziny 16, kiedy pojawiła się już większość przyjezdnych plus posiłki z Krakowa (Niemiec, Kuba, Biały Królik) postanowiłem rozpocząć pierwszy tego wieczora event. Po krótkim wstępie, każdy z uczestników otrzymał swój prywatny kieliszek z koszulką innego zawodnika Barcelony, wypełniony trunkami w kolorach blaugrana. Osoby, które były mi znane, kieliszek z numerem dostały z urzędu wraz z dedykacją. Pozostali mogli sobie wybrać kieliszek wedle własnego uznania. Radę drużyny utworzyli Wacha, Sobi i Nuanda, którzy otrzymali odpowiednio koszulki z numerami 5, 6, 1. Wacha jako kapitan drużyny dostał dodatkowo przywilej wyboru kieliszka dla kolegi Minka, który przybył na ten zlot wraz z nim. Pozostałym dobierałem numery na podstawie nicków, wydarzeń czy też cech charakteru. Zatem nikogo nie powinien dziwić fakt, że Agresor otrzymał koszulkę Mascherano. Ja oczywiście przyznałem sobie koszulkę Abidala, w związku z tym Niemiec musiał otrzymać koszulkę Alvesa, jako że ostatnio często uczestniczymy wspólnie w różnych imprezach taneczno-wokalnych. Kieliszki niestety miały jedną wadę, niektóre koszulki w kontakcie z alkoholem odklejały się, co jest zasadniczą wadą jeśli chodzi o kieliszek. Starałem się udoskonalić technologię, jednak nie we wszystkich przypadkach pomogło. O dziwo kieliszki niektórych osób trzymają się nadal, niektórym odkleiło się to praktycznie tego samego wieczora lub na następny dzień. Nieskromnie jednak stwierdzę, ze pomysł był znakomity, co zresztą orzekli przybyli.

Pewnie będzie nurtować niektórych skąd wziął się kieliszek Ronaldo w zestawie. Otóż na zlocie obecny był AI3, brat AI8, ludzi którzy może nie komentują zbyt wiele, natomiast w zamian wolą uczestniczyć w różnych eventach. Dlatego właśnie AI3, który jest kibicem Realu otrzymał specjalny kieliszek w zamian za to, że często uczestniczy w wydarzeniach związanych z Blaugraną. Wprawdzie złośliwie napełniłem mu go mlekiem, ale intencje miałem szczere.

Część II – Tańce, hulanki, swawole

Około godziny 20:00 uczestnicy zlotu udali się do jednego z krakowskich klubów (celowo pomijam nazwę), gdzie miałem zarezerwowane pół piętra na potrzeby zlotowiczów oraz dodatkowych ludzi przeze mnie zaproszonych. Niestety ochrona lokalu doszła do wniosku, że moje ustalenia z managerem nie są dla nich wiążące i postanowiła odmówić wstępu dwóm osobom. Sytuacja była dla mnie kompletnie niezrozumiała, gdyż niejednokrotnie organizowałem tam różne imprezy, przychodziło kilkadziesiąt osób i nie było żadnego problemu. Mało tego, nie dość, że rekomendowałem ten lokal swoim gościom w hostelu, to jeszcze chciałem nawiązać poważniejszą współpracę w organizacji imprez grupowych. W obecnej sytuacji nic takiego nie będzie już miało miejsca. Wracając do wydarzeń tamtego wieczoru: po krótkiej, acz ostrej rozmowie z managerem postanowiłem, że wszyscy solidarnie opuszczają klub i udają się w inne miejsce. Udaliśmy się do Szarej na ulicy Siennej (celowo wymieniam nazwę). Tam ochrona (po części znajoma) i obsługa nie robiła żadnych problemów. Hitem wieczoru okazało się Kamikadze, tacki z tym napojem były konsumowane w przerażających wręcz ilościach. Po zakończeniu imprezy złożyliśmy jeszcze wizytę w McDonaldzie w poszukiwaniu „zaginionych w akcji”, na szczęści wszyscy cali i zdrowi wrócili do hostelu, gdzie mieliśmy udać się na spoczynek. Niestety po powrocie do hostelu nie dane było mi położyć się do łóżka. Szybko zebrało się kilka osób, które nie miało ochoty na spoczynek, więc otworzono kolejne butelki i impreza rozpoczęła się na nowo. Chcieliśmy pograć w Drunken Tower, niestety z racji stanu większości osób więcej czasu zajmowało układanie wieży niż sama gra. Cztery kieliszki kary za rozwalenie konstrukcji ostatecznie pokonały Jakubo, pozostali natomiast postanowili pograć w kluby piłkarskie (prawa autorskie by Nuanda) . Skład osobowy przy stole stale się zmieniał, jedni dopiero szli spać, drudzy już wstawali. Ja sobie spokojnie siedziałem do momentu kiedy z przerażeniem zobaczyłem jak recepcjonistka zaczyna szykować śniadanie dla gości. A turniej był za trzy godziny !!!

Część III – Unreal Tournament

Po licznych perturbacjach w końcu dotarliśmy na turniej piłki halowej. O opis tego wydarzenia powinienem poprosić Rivaldofcb (który wyglądał w porównaniu z nami jak przybysz z obcej planety), bo chyba tylko on kontaktował o co chodzi, co było zresztą widać po jego grze. Ja osobiście z turnieju pamiętam tylko przystanek w monopolowym podczas drogi na turniej. Następne co kojarzę, to restauracja i placki ziemniaczane po węgiersku. Podobno też zdobyłem dwa gole po podaniach Nuandy, ale niestety pamiętam tylko jednego. W każdym razie w tym miejscu o wspominki z samego turnieju poproszę obecnych w komentarzach.

Część IV – Osasuna – Barcelona

Po turnieju piłkarskim nastąpił czas na małe odświeżenie, po czym powoli zaczęły się przygotowania do wyjścia na mecz. Wyszło z tym nieco zamieszania, gdyż dwukrotnie zmienialiśmy decyzję gdzie obejrzymy mecz, w końcu dotarliśmy w nieco okrojonym składzie do Sportbaru. Meczu opisywał nie będę, wszyscy widzieli. Jednak to co wyprawiała Barcelona w pierwszej połowie woła o pomstę do nieba. Pomijam już fakt, że znużyli mnie tak, że postanowiłem w końcu zdrzemnąć się 15 minut. Jestem przekonany, że niektórzy uczestnicy zlotu prezentowali się na boisku lepiej niż piłkarze Barcelony. Na drugą połowę dotarli już praktycznie wszyscy, dzięki temu w lokalu zrobiło się zdecydowanie głośniej i żywiej. Do tego piłkarze zaczęli w końcu coś grać, więc i nam lepiej się oglądało. Mnie osobiście wynik meczu nie obszedł zbytnio, bo ligę uważam za przegraną od grudnia, ale możliwe, że do niektórych dotarło to tego dnia. Po meczu wróciliśmy do hostelu, trochę jeszcze posiedzieliśmy przy kieliszku i nad ranem udaliśmy się na spoczynek.

Część V – Ta ostatnia niedziela i Vodka Tasting

Po przebudzeniu i konsumpcji śniadania część ludzi zaczęła się powoli zbierać do powrotnej podróży. Nie przeszkodziło to jednak rozegrać kilka ciekawych partyjek w Mafię. Rozgrywka była o tyle ciekawa (z mojej perspektywy), że brali w niej udział ludzie, z którymi wcześniej nie grałem, więc nie wiedziałem czego się spodziewać. Argumenty padały różne: nie jestem w mafii, bo nie; może jestem w mafii, ale na pewno chcesz odstrzelić jedyną pozostałą dziewczynę w mieście?; przecież nie mogę być w mafii, bo kiedy oni zabijali zajmowałem się torbą; siądzie dwóch łysych osiłków i będą wam wszystkim mówić kto jest w mafii? i wiele innych. Wkrótce większość ludzi się udała na dworzec, pozostali zaś w skromnym gronie zasiedli po raz kolejny do stołu. Miało być delikatnie, kulturalnie, tak tylko żeby rozgonić chmury (kury?), skończyło się jak zawsze. Około 20, Enrique rozpoczął Vodka Tasting no i popłynęliśmy. Do towarzystwa Blaugrana dołączyło żeńskie towarzystwo z Rosji, para z Anglii oraz znajomi Enrique z Hiszpanii. Bariery językowe zniknęły w momencie, nagle okazało się, że wszyscy biegle mówią w każdym języku, zatem czas upływał miło. W końcu nad ranem udaliśmy się do łóżek.


Epilog

Mój udział w zlocie rozpoczął się już kilkanaście dni przed oficjalnym jego rozpoczęciem. Kiedy podjąłem decyzję o jego organizacji, za punkt honoru przyjąłem sobie, że pod względem organizacyjnym musi to być najlepszy zlot w historii BO. Dla mnie oznaczało to, że musi być zapewniona jak największa liczba atrakcji dla uczestników, a nie liczenie na to, że sami przybyli stworzą atmosferę, która uczyni to wydarzenie legendarnym już w trakcie jego trwania. W związku z tym zabrałem się za obmyślanie i realizacje poszczególnych elementów tego wydarzenia. Kosztowało mnie to sporo wysiłku podczas planowania oraz sporo nerwów, kiedy okazywało się, że nie wszystko idzie tak jak trzeba. Z perspektywy czasu nie żałuje jednak ani chwili, z tych które spędziłem zarówno przy organizacji, jak i podczas samego zlotu, a to już jest zasługa samych uczestników. Mówię tutaj zarówno o osobach już mi znanych, które dają gwarancję odpowiedniego poziomu zabawy, jak i o osobach, które pojawiły się po raz pierwszy. Tym ostatnim gratuluje odwagi, chęci i zdecydowania, kiedy podejmowaliście decyzję o pojawieniu się, a także aktywnego uczestnictwa w wydarzeniach już na samym zlocie. Nie chcę tutaj nikomu słodzić; gdyby moje wrażenia były inne na pewno dałbym komuś do zrozumienia, że jego zachowanie mi nie odpowiada, osoby które mnie znają wiedzą o tym. Okazało się, że nie ma takiej potrzeby. Dlatego chciałbym w imieniu swoim i pracowników Pink Panther's Hostel podziękować za przybycie i zachowanie na poziomie. Tydzień temu gościłem grupę z Irlandii. Różnicę widać gołym okiem, a to podobno Polacy nie umieją się zachować.

Na koniec jeszcze pochwalę się, że w poniedziałek rano dotarła do nas informacja, że Pink Panther’s Hostel otrzymał nagrodę od portalu Hostelbookers w kategorii „Najlepszy personel”. Szkoda, że nie wiedziałem o tym wcześniej byłaby kolejna dobra okazja do napicia się.

Na koniec chciałbym złożyć jedną deklarację: Jeśli jakimś cudem dotrzemy do finału Ligi Mistrzów, obiecuje, że jeśli ilość wolnych miejsc pozwoli zorganizuje powtórkę.