6.09.2010r. 15:59 autor: creus

Z Guardiolą pracuje od trzech lat, choć tak naprawdę spędził z nim ponad połowę swojego życia. Odkąd grali razem w Barcelonie B i prowadzili długie rozmowy w La Masii trudno zrozumieć Pepa Guardiolę bez osoby dyskretnego, pracującego nieco w cieniu Tito Vilanovy.

Macie najkrótszą kadrę w ostatniej dekadzie, 19 piłkarzy. Wystarczy?

Już w minionym sezonie dużo mówiło się o tej kwestii. Największy wpływ będą miały kontuzje i oczywiście poszczególne rozgrywki. Nawet jak dotrzemy do finałów ligi, Ligi Mistrzów i Copa del Rey nadal będziemy uważać, że ta kadra nie jest krótka. Chodzi o to, że wielu piłkarzy może grać na różnych pozycjach.

Czyli jest ich niewielu, ale są uniwersalni.

Tak, tak mniej więcej wygląda nasz pomysł na ten sezon. Można powiedzieć, że ta 19-osobowa kadra jest warta tyle samo co zespół złożony z 24 czy 25 zawodników. Czterech czy pięciu może grać na ośmiu pozycjach. Mówimy o Abidalu, Adriano, Busquetsie, Maxwellu, Andrésie i wszystkich piłkarzach z linii ataku. Wszyscy prezentują bardzo wysoki poziom na różnych pozycjach. Poza tym, to co zawsze powtarzamy z Pepem: jeżeli masz 24 czy 25 zawodników, to wielu nie gra regularnie. Kiedy ich potrzebujesz, a oni nie grali od miesiąca czy półtora miesiąca, to nie są na swoim najwyższym poziomie. Zawsze lepiej mieć piłkarzy, których można wykorzystać na kilku pozycjach.

Później kwestia kontrolowania ego piłkarzy...

Każdy trener ma swój własny sposób pracy. Niektórzy lepiej czują się z 25 piłkarzami, a nawet z 30. My czulibyśmy się niepewnie w takiej sytuacji. Już teraz mamy problem z ustaleniem wyjściowej jedenastki i podjęciem decyzji o pominięciu kogoś w składzie. Nie chodzi tylko o kwestię zrozumienia w szatni. Po prostu tak to widzimy i uważamy, że to najlepsze rozwiązanie. To niemożliwe, by piłkarz, który często nie łapie się do kadry meczowej miał tę samą motywację do trenowania co pozostali.

Celem jest to, by wszyscy czuli się ważni...

Wszyscy wiedzą, że będą grali. Wiedzą, że jeżeli ktoś będzie miał drobny uraz, to zostanie zmieniony, bo na ławce siedzi piłkarz gotowy do gry. Taka sytuacja miała miejsce z Xavim w Santander. Wszyscy są zmotywowani, nikt nie odłącza się od drużyny. Czują się ważni. Nie mówisz im tego, ale oni o tym wiedzą.

Ta uniwersalność piłkarzy jest jednocześnie pewnym zaskoczeniem dla rywala.

To ważne nie tylko ze względu na wyjściową jedenastkę. W zależności od piłkarza, jakiego wybierzesz na daną pozycję, zmianie ulegają pewne detale. Ma to także miejsce w trakcie meczu. Wcześniej ludzie mówili: „Patrz, Barça gra tak i tak”. Ale do takiej wydawałoby się łatwej oceny można dojść widząc tylko wyjściową jedenastkę. Dla przykładu w Santander już widoczna była taka zmiana. Lewy obrońca Racingu, który myślał, że będzie krył Iniestę, w trakcie meczu zobaczył jak Andrés schodzi do środka. To samo w drugiej połowie. Leo zszedł na prawą stronę, Villa do środka, Pedro na lewą. To rysunek taktyczny, który zmienia się w trakcie meczu. Rywalowi o wiele trudniej to kontrolować.

Wydaje się, że po trzech latach rywale szybciej orientują się o co chodzi, dlatego takie zmiany są konieczne?

Oczywiście. Dlatego gra w Barçy nie jest niczym łatwym. Gramy „odwrotnie” do pozostałych drużyn.

Dlaczego?

Bo my przystosowujemy się do rywala w ataku, a nie w obronie. Robimy na odwrót w stosunku do pozostałych drużyn. Obrońcy większości zespołów, by nie powiedzieć, że wszystkich, zaczynają akcję od długiej piłki. My tak nie robimy. Kiedy bramkarz wybija futbolówkę z „piątki”, środkowi obrońcy ustawiają się na środku boiska. My rozpoczynamy akcję grając piłką od linii defensywy, żeby atakować. Kiedy przychodzi do obrony także zachowujemy się na boisku inaczej. Robimy wszystko na odwrót. Kiedy inne drużyny tracą piłkę, cofają się od razu pod własne pole karne. My nie. My idziemy do przodu, by jak najszybciej odzyskać piłkę, staramy się jak najszybciej wykreować akcję, kiedy rywal stara się jeszcze zorganizować szyki obronne. Przez ostatnie dwa lata zmieniliśmy się jako drużyna. Każdego roku się zmieniamy. W tym także. To logiczne, bo nasi rywale analizują nasza grę, a zbyt statyczne 4-3-3 nie jest już tyle warte co wcześniej. Wszyscy rywale starają się nas wyczekać, to normalne. Ale mamy tę przewagę, że pracujemy razem od 2 lat i drużyna już wie, co ma robić. Dlatego taką przemianę musimy przechodzić cały czas.

To tłumaczy dlaczego wielcy piłkarze, tacy jak Ibrahimović, nie znaleźli swojego miejsca w tej drużynie.

Gra w Barçy jest bardzo trudna. Dlaczego? Ze względu na nasz styl gry. W większości drużyn napastnik ma za sobą bardzo dużo miejsca, odstępy między formacjami są znacznie większe. Tutaj nie. Tutaj często na 20 czy 30 metrach znajduje się jednocześnie 20 piłkarzy. 10 naszych i 10 rywali, którzy czekają na nas w swoim polu karnym. To normalne, że niżsi piłkarze lepiej sobie radzą na takich zredukowanych przestrzeniach.

Messi nie ma takich problemów i znaleziono mu idealną pozycję.

Kiedy zaczynaliśmy pracę z pierwszą drużyną mówiło się, że Leo nie jest dobrym strzelcem. Było to dla mnie zabawne, bo prowadziłem go w kategoriach młodzieżowych i jeżeli można było powiedzieć coś o Messim to to, że był świetnym strzelcem. Kiedy awansował do pierwszej drużyny, musiał grać na skrzydle ataku, chociaż od małego występował na pozycji media punta. Ale ponieważ ma tak wielki talent, to przystosował się do gry na skrzydle ataku. Jednak gra blisko pola karnego, tak jak obecnie, jest dla niego idealna. Rywale nie mogą go zepchnąć do narożnika, ma opcję by zaatakować środkiem, bokiem, jak tylko chce... I do bramki rywala nie ma już 40 metrów, przez co nie musi się też tak męczyć.

Oprócz skuteczności, co ma jeszcze Villa?

To czego szukaliśmy w jego przypadku, to jego umiejętność gry na równi z linią obrony rywala, umiejętność jej złamania, wyjścia z głębi na pozycję. Mamy bardzo dobrych piłkarzy, którzy jednak wolą otrzymywać piłkę do nogi. Zawsze szukaliśmy zawodników z umiejętnością wyjścia do dłuższego podania. W ostatnich dwóch latach zyskaliśmy ten element dzięki Bojanowi, który zrobił wielkie postępy. Teraz mamy jeszcze Villę.



„Dajemy im instrukcje, ale to piłkarze są dobrzy”. Kwestie taktyczne.

Od przybycia Guardioli, Barça utrzymuje ten sam trzon drużyny. Odchodzili ważni piłkarze (Ronaldinho i Deco nie mieli nawet okazji pracy z Pepem, Eto'o trenował pod okiem Guardioli tylko rok, podobnie jak Ibrahimović), ale struktura jest nie do złamania. Teraz mimo krótszej kadry, drużyna ma więcej wariantów taktycznych, a drzwi dla młodych piłkarzy z cantery są szeroko otwarte.

Jak to się wam udaje, że młodzi tak szybko adaptują się do systemu gry pierwszej drużyny?

Naszym zadaniem jest ułatwienie pracy piłkarzom. My dajemy im tylko wskazówki, co może wydarzyć się w trakcie meczu, ale to oni są dobrzy, piłkarze. To oni znajdują rozwiązania. Żeby im pomóc, poświęcamy im się bez reszty, analizując grę rywali i szukając rozwiązań dla problemów taktycznych, które mogą się pojawić. Taka sama praca w innej drużynie nie wystarczyłaby nam, by wygrywać tak jak w Barcelonie.

Przed wami kolejne wyzwanie. Po odejściu Márqueza, Touré, Henry'ego oraz Ibrahimovicia, Barça straciła wiele centymetrów, zwłaszcza mając na myśli stałe fragmenty gry.

To prawda. Trzeba przyznać, że w minionym sezonie nie straciliśmy dużo goli po stałych fragmentach gry. To była fantastyczna sprawa, biorąc po uwagę to, że jesteśmy bardzo ofensywną drużyną. Dzięki temu zdobyliśmy wiele punktów. Dlatego teraz musimy w tym aspekcie także wprowadzić kilka korekt.

Co zrobicie?

Musimy być o wiele lepsi. Nie chodzi o samą grę pozycyjną, a właśnie o stałe fragmenty. Trzeba jeszcze lepiej przeanalizować grę rywala, by mieć lepszą wiedzę, co nas może czekać.



Ibrahimović

W jednym sezonie było dwóch Ibrahimoviców. To co miało wspaniały początek, zakończyło się w przykry sposób. Najdroższy transfer w historii klubu, jeden z najlepszych napastników w Europie, nie zrozumiał filozofii Guardioli. Sportowej filozofii Barçy.

Na początku wydawało się, że aklimatyzacja Ibry była błyskawiczna.

Zacznijmy od tego, że Ibra to wielki piłkarz. Wspaniały napastnik, którego chciałoby mieć wiele drużyn w Europie. To wszystko co teraz mówi wynika z tego, że nie odniósł sukcesu w Barcelonie, tak jakby szukał wymówek czy alibi. Ale my życzymy Zlatanowi wszystkiego najlepszego w Milanie, naprawdę. Żeby odniósł tam sukces. Tego życzyliśmy też innym piłkarzom, którym tutaj się nie powiodło, ale udało im się w innych klubach.

Zatem, odejście Ibry to kwestia czysto piłkarska?

Oczywiście. Powtarzam, to wielki piłkarz. To absolutnie, tylko i wyłącznie kwestia piłkarska. Generalnie postawa Ibry była przykładna, zawsze miał bardzo dobre relacje z kolegami, ale w zeszłym sezonie, kiedy nadszedł moment walki o mistrzostwo Hiszpanii, zdecydowaliśmy się na tych piłkarzy, którzy naszym zdaniem pomogą nam zdobyć tytuł. W każdym razie pierwsza część sezonu w jego wykonaniu była świetna. Strzelał wiele goli. Myślę, że przyszedł z nastawieniem zaadaptowania się do stylu gry drużyny.

Co wydarzyło się później?

W momencie kiedy starał się dostosować do gry drużyny, wszystko było idealnie. Ibra grał dobrze, drużyna grała dobrze. W momentach, kiedy Ibra starał się, by to drużyna dostosowała się do jego gry, ani on nie grał dobrze ani drużyna. Powtarzam, że to decyzja czysto piłkarska. Jeżeli wierzylibyśmy, że będzie strzelał po trzy gole w każdym meczu, byłby w tym sezonie z nami.