9.03.2010r. 09:28 autor: gelex

Jedną z pierwszych rzeczy jakie Florentino Perez zapowiedział rozpoczynając ponownie swą kadencję prezydencką w Realu Madryt było to, że nawet w obliczu zapełnionej w ciągu jednego sezonu gabloty z trofeami FC Barcelony, hiszpański futbol potrzebuje przełamać dotychczasową pozycję Premier League.

Perez jak zawsze wypowiadał się w kontekście globalnych mediów, ale równie dobrze mógł mówić o Lidze Mistrzów. W trakcie każdego z trzech poprzednich sezonów tych rozgrywek liga angielska dostarczała trzech z czterech półfinalistów.

W rzeczy samej, poza porażką Liverpool FC w finałowym meczu z Milanem w 2007 roku oraz odpadnięciem Chelsea w dwumeczu z Barceloną w roku poprzednim, czterokrotnie zespół angielski był eliminowany przez rywala z własnego krajowego podwórka.

Jest to z pewnością wspaniały fakt, będący powodem do dumy, ale jednocześnie będący efektem bystrego modelu zarządzania prowadzonego przez sir Alexa Fergusona, Rafaela Beniteza, Arsena Wengera i kogokolwiek kto prowadził w tym czasie ChelseaLondyn, ale to z kolei było pochodna bogactwa.

Teraz kiedy stoimy w obliczu rewanżowych spotkań Arsenalu z Porto i prestiżowej potyczki Chelsea z Interem Mediolan, mamy okazję uzyskać odpowiedź czy angielska dominacja jest w stanie przetrwać sezon, w którym rywale poczynili ogromny krok do przodu, podczas gdy reprezentanci Premiere League stali w miejscu.

Ale czy na pewno stali? Cóż, teoria to dość wątpliwa. Nawet jeśli pod uwagę weźmiemy fakt odpadnięcia Liverpool FC już w fazie grupowej, a także fakt, że trudno dowieść, że obecny Manchester United jest tak samo mocny jak drużyna, który przez ostatnie dwa sezony grała w finale Ligi Mistrzów. Dlaczego jednak ta teoria może okazać się prawdziwa? Wszystko przez zawyżenie cen na rynku transferowym, a także efekt domina po tym jak Glazerowie przejęli ManUtd co spowodowało, że Czerwone Diabły nie mogły w transfery zainwestować nawet ułamka kwoty pozyskanej ze sprzedaży Cristiano Ronaldo.

Mimo, że Arsenal, Chelsea oraz Manchester zgodnie osiągnęły fazę półfinałów poprzedniej edycji Ligi Mistrzów, Arsene Wenger przewidywał, że w następstwie ekonomicznych zależności, takich jak: 50% podatek dla najlepiej zarabiających, dramatyczny spadek wartości funta w stosunku do euro – angielska dominacja może nie przetrwać. Podczas gdy Manchester City zbroił się z pomocą funduszy płynących z Abu Dhabi Group, wielka czwórka angielskiej ekstraklasy zaciskała pasa w obawie przed zbliżającymi się ciężkimi czasami.

Podczas gdy Arsenal, Manchester, Liverpool a nawet Chelsea z Romanem Abramowiczem, który doszedł do wniosku, że nie będzie więcej składał ofert, których nikt nie ośmieli się odrzucić, bezwzględnie trzymały się założonego wcześniej planu oszczędności, giganci z Hiszpanii i Włoch wydawali ogromne sumy.

Real Madryt jest oczywiście tego najlepszym przykładem, jako że ściągając Alvaro Arbeloe, Xabiego Alonso, Karima Benzeme, Kake oraz Cristiano Ronaldo wydał kwotę przekraczającą 200 milionów funtów. W tym samym czasie Barcelona pozyskała Zlatana Ibrahimovića, w przypadku którego transakcję transferową wyceniono na 60 milionów funtów, a do Mediolanu w ramach wymiany powędrował Samuel Eto’o.

Widoczna jest pewna różnica w wynikach osiąganych przez angielskie zespoły, który w tej edycji Ligi Mistrzów doznały 7 porażek w 27 meczach, czyli więcej aniżeli przez ostatnie dwa sezony. Ta sama tendencja zauważalna jest również w rozgrywkach ligowych, gdzie „wielka czwórka” przegrała już łącznie 25 ligowych spotkań, podczas gdy rok temu ta liczba wynosiła 17 porażek.

Jednak dostrzegalne obniżenie poziomu pewnych standardów nie powstrzymuje ligi angielskiej od roszczenia sobie praw do tytułu najlepszej na świecie. Wszak jest ona uznawana za bardziej konkurencyjną, atrakcyjną i rozrywkową. Ale trzech potentatów z Wysp będzie musiało stawić czoła Interowi, który już od co najmniej dwóch sezonów wydaje się być na wysokim, stabilnym poziomie, Realowi, który z pewnością pozytywnie odczuł ponowne wtargnięcie Pereza, oraz Barcelonie, która z kolei wciąż potrafi zagrać piłkę przyprawiającą o opadnięcie szczęki.

I tak oto, odpadnięcie Manchesteru w dwumeczu z Milanem, triumf i zemsta Mourinho nad Chelsea, czy porażka Arsenalu mogą stanowić doskonały dowód na obniżenie pewnych standardów, podobnie jak stoczenie się drużyny The Reds, byłoby przykładem kolejnego przesunięcia się rozkładu sił w lidze angielskiej.

____________________________________________________

Od autora

Nawet nie patrząc w stronę Wysp, hen za horyzont, możemy dostrzec kolejne pozytywy takiego a nie innego rozwoju wydarzeń. Oto bowiem stoimy w obliczu pojedynku, którego świadkami nie byliśmy przez ostatnie 10 lat. W przeciwieństwie do poprzedniego sezonu nikt nie wygrał ligi w połowie rozgrywek, w przeciwieństwie do poprzednich lat, nikt w przypadku porażki nie będzie mógł tłumaczyć się kryzysem, a na przeciw siebie w końcu stoją rywale uzbrojeni w oręż, którego poziom nie będzie źródłem wątpliwości co do sprawiedliwego przebiegu pojedynku. Najlepszym tego dowodem jest fakt, że teraz, po 25 kolejkach ligowych potyczek, walka o mistrzostwo zaczyna się na nowo, a każde kolejne spotkania tak dla Barcelony, jak i Realu będzie niczym innym jak tylko finałem decydującym o końcowym sukcesie, bądź sromotnej porażce. Odnosząc się bowiem do słów Pepa Guardioli: „możemy wygrać albo wszystko, albo nic”.

I czymkolwiek końcowy triumf by się nie okazał, czy to zwycięstwem tradycyjnych wartości, podniosłego piękna, czy też uporu, bądź wkładu finansowego, w końcowym rozliczeniu i tak pozostanie triumfem, czyli przeciwieństwem sromotnej porażki.