7.03.2010r. 10:42 autor: gelex

O ile tydzień temu wybudzony z zimowego snu miś zadowolił się puszką z etykietą „Malaga”, o tyle wczoraj po zapoznaniu się z serią programów kulinarnych, na łamach których roztoczono przed nim wizję wspaniałych dań, postanowił, że coś upichci.

I tak oto miś nabrał ochoty na pieczeń z Almerii. Nim zabrał się do pracy rozejrzał się szybciutko w ramach rekonesansu, co by mieć pewność, że posiada wszystkie składniki. Sprawiając wrażenie, że do oceny sytuacji wystarczy mu jedynie rzut okiem po nieco bezładnej jeszcze kuchni, zakasał rękawy, przyodział fartuszek i… z zażenowaniem stwierdził, że nie do końca wie jak do pieczeni ma się zabrać. Oto bowiem leżał przed nim porządny kawał mięsa, którego oprawienie w normalnych warunkach nie sprawiłoby mu większego problemu, a tym czasem chcąc by danie nie tylko smak miało, ale i wygląd równie apetyczny, miś czuł się nieco tym wszystkim przytłoczony.

Nic to jednak dla naszego bohatera, który zbierać długo w sobie się nie musiał i chwycił nóż, zabierając się tym samym do krojenia. Pastwiąc się nad obiektem swej niepohamowanej kulinarnej złości, nie spostrzegł nawet, kiedy mało przemyślanym ruchem upuścił sobie nieco swej intensywnie czerwonej krwi.

Nie zrażając się tym faktem, po opatrzeniu rany, miś nabrał rozpędu, tnąc mięso z przekonaniem i zażartością tak mu znamiennymi. Już po chwili zapalczywych ruchów ostrzem noża, odłożył na bok narzędzie swej walki z kawałkiem mięsa, otarł łapy o uwalany nieco fartuszek, po czym na jego pysku zagościł pierwszy tego wieczora uśmiech zadowolenia.

Pierwszy etap prac skończony. Teraz pora dokończyć dzieła przyprawiając pieczeń, tak by smak był jak najbardziej możliwie zbliżony do zamierzonego. Jednak, gdy sięgał po sól, czyli przyprawę dla kucharza tak podstawową, wykonał ruch tak gwałtowny, że pojemnik miast zagościć w jego łapie po mocnym uścisku, wylądował na podłodze przyprawiając tym samym misia w wielkie zakłopotanie. Wszak to jedyny pojemnik z solą jaki posiadał w swej kuchni. Patrząc przez dłuższą chwilę na kupkę białych kryształków spoczywających na podłodze, miś westchnął, burknął coś pod nosem, po czym jednym ruchem zgarnął wszystko na metalową szufelkę. Oczyściwszy sól z resztek kurzu, przesypał ją do nowego pojemniczka i kiedy wydawało się, że sytuacja jest do opanowania, miś rozmyślnie wypuścił szufelkę z łapy, nie mając świadomości, że ta zmierza w stronę jego stopy. Po chwili rozległ się jęk nad wyraz przejmujący, oto bowiem miś już po raz drugi tego wieczora upuszcza sobie krwi.

I kiedy na misiowe usta cisnęły się słowa, których nijak przytoczyć tu nie można, ten postanowił się w sobie zebrać i dokończyć dzieła, które zapoczątkował, choćby musiał w ferworze tej walki zostawić członki ciała. Chwycił wszystko co miał pod ręką, obsypał tym pieczeń, polał olejem, zwinął w aluminiową szeleszczącą folię, po czym pewnym ruchem wrzucił do rozgrzanego piekarnika. Uff. Miś zdjął fartuch, jakby nigdy więcej nie chciał go oglądać, cisnął go w kąt, po czym zsunął się na fotel w oczekiwaniu na efekt swych kulinarnych zakusów.

Kiedy po kuchni rozległ się dźwięk oznajmiający, że pieczenie dobiegło końca, miś jakby bezwiednie podniósł się z fotela, udał się w kierunku piekarnika, po czym dobył z niego blachę z obiektem swych wysiłków. Jednym ruchem odarł go z folii, po czym nieco wykrzywił swój pysk, co było reakcją na dziwny, zaskakujący niekoniecznie pozytywnie, zapach. Mimo to miś rzucił pieczeń na talerz, chwycił sztućce, jakby chcąc zachować tę odrobinę godności i zabrał się do konsumowania, mrucząc coś pod kipiącym z niezadowolenia nosem. Mimo to świadom wysiłku jaki włożył w tę kulinarną operację, zerkając co chwila na zabandażowane łapy, żuł, jakby znęcając się nad samym sobą i z zazdrością spoglądał przez okno na podjazd sąsiada, na którym właśnie zagościł dostawca z wykwintnej chińskiej restauracji, niosąc skrzętnie opakowane, zapewne lepiej smakujące, danie. „Eh, następnym razem ja też zamówię coś na wynos”: odparł ukorzony nieco miś.