29.04.2009r. 10:03 autor: gelex

O czym świadczyć może tak prosta statystyka jak „posiadanie piłki”, określona w następujący sposób: 66% - 34%? Z odpowiedzią na takie pytanie zapewne nie będą mieli problemu wciąż czynnie biorący udział w zbiorowym procesie szkolnictwa uczniowie. Tym bardziej problemów mieć nie będzie wytrawny bardziej, lub mniej, kibic piłki kopanej.

Podobnie jak zasady gry wydają się być dość czytelnymi, podobnie również można interpretować sposób jej prowadzenia. A może tak było do pewnego czasu?

Otóż o ile niegdyś gra w piłkę nożną znacznie częściej sprowadzała się do kolokwialnego „strzelić więcej bramek aniżeli rywal”, o tyle obecnie owe pojęcie wydaje się nieco archaiczne, wręcz przybierając postać wytartego sloganu stanowiącego często zasłonę dymną w dyplomatycznych wypowiedziach czy to trenerów, czy samych piłkarzy.

Mimo to, dla wielu obserwatorów tego sportu zasady wciąż są jasne niczym kod zerojedynkowy. Otóż można albo w piłkę grać, albo też udawać, że się w nią gra, ograniczając swe boiskowe poczynania do skutecznego przeszkadzania rywalowi. Przeszkadzanie w grze szybko stało się nieodzownym elementem współczesnego futbolu, przybierając postać wyrachowanej, ale jakże istotnej, gry w destrukcji. Jest to element jaki winna opanować każda drużyna chcąc być liczącą się siłą na boiskach najsilniejszych lig na świecie. Ale mimo wszystko wciąż mamy do czynienia ze sportem zwanym z angielskiego „football”, a nie „destructionball”.

Nie dziwi więc fakt, że drużyna ograniczająca się jedynie do tego jednego zabiegu, mającego na celu ograniczenie przestrzeni w jakiej mógłby poruszać się rywal, nazywana jest wrogiem piłki nożnej i przypisuje się jej takie pojęcia jak „gwałt” na tejże dyscyplinie sportu. Jak bardzo jest to uzasadnione? Otóż odpowiedź na to pytanie jest pojęciem względnym, mającym niewiele z zimnego obiektywizmu. Jest ona bowiem bardziej uzależniona od emocji jakie targają kibicem, niźli od fachowej analizy. Jakże w takim wypadku powyższym definicjom można przypisywać jakiekolwiek stricte sportowe znaczenie?

Otóż można. Wystarczy odpowiedzieć sobie na pytanie co jest celem tego całego zamieszania. Czy chcemy grać w piłkę po to by zdobywać trofea, co jest dość naturalna koleją rzeczy, czy też może chcemy tylko zdobywać trofea?

W świecie, rządzonym przez „wynik”, „efekt”, „dane” to właśnie konkretne wydarzenie pod postacią zwycięstwa w turnieju staje się odskocznią do przyszłej analizy skuteczności wybranego rozwiązania. Wtedy też dokonuje się oceny słuszności obranego celu.

W starciu jakie mieliśmy okazję podziwiać w dniu wczorajszym na murawie stadionu Camp Nou, naprzeciw siebie stanęły drużyny prezentujące jakże inne podejście do zagadnienia „celu”. FC Barcelona, bijąca kolejne rekordy skuteczności i urzekająca pięknem swej gry, jawiła się jako drużyna emanująca ogromną chęcią zdobycia trofeum Ligi Mistrzów poprzez wierność zasadzie ofensywnego stylu gry. Naprzeciw Dumy Katalonii stanęła Chelsea Londyn, jako jeden z trzech przedstawicieli siły angielskiej ekstraklasy, nie bijąca żadnych rekordów, emanująca ogromną chęcią wygrania tych rozgrywek poprzez wierność zasadzie podporządkowania absolutnie wszystkiego temu właśnie celowi.

W tym konkretnym przypadku z pewnością można rzec, iż efekt końcowy pod postacią wzniesionego Pucharu Europu, jest czymś co łączy, nie dzieli, obie te drużyny. To właśnie ta podniosła chwila wleje w serca wszystkich wiernie śledzących poczynania swoich ulubieńców całą masę radości i satysfakcji, a także dumy z osiągniętego celu. Z jedną różnicą. Dla nas wcale nie taką małą różnicą.

Otóż w sytuacji, w której to piłkarze w bordowo granatowych trykotach wznieśliby to trofeum, okazałoby się, iż cel nie determinuje sposobu ich gry, ale jest jej efektem, doskonałym zwieńczeniem, wisienką na torcie, który wyrastał od początku sezonu, bez której satysfakcja byłaby uboższa o ten wyrazisty smak.

A co w przypadku kiedy Puchar Europy zostanie wzniesiony przez zawodnika w błękitnym stroju? Okaże się rzecz oczywista. Otóż sposób gry zdeterminowany celem, i w całości mu podporządkowany, przyniesie efekt, który stanie się nie tylko oczekiwanym „wynikiem”, ale również znakomitym „usprawiedliwieniem” dla prezentowanej filozofii prowadzenia gry w piłkę nożną.

Niby tę samą „piłkę nożną”. Okazuje się jednak, że teraz w obliczu nakrojonego pojedynku pomiędzy przedstawicielami Premiere League, a rodzynkiem z Primera Division, grać można albo w piłkę nożną właśnie, albo w football made in England.